Në nominimet për “Gran Galà del Calcio”, që të hënën e ardhshme do të shpërblejë më të mirët e Serie A të fundit, është me të drejtë gjysma e Milanit: nga Pioli te Leao, nga Hernandez te Tomori. Megjithatë, në Champions League ritmi i kuqezinjve është i ndryshëm.

Si e shpjegon Albertini këtë?
Milani është ndër skuadrat më të reja në Ligën e Kampionëve, shumë prej lojtarëve të Piolit iu mungon eksperienca për të luajtur ndërkombëtarisht…

A nuk ishte e mjaftueshme përvoja e sezonit të kaluar, me një grup të hekurt dhe kundërshtarë të nivelit të lartë?
Ndeshjet ndërkombëtare nuk duhen llogaritur vetëm, por edhe peshohen. Pjesëmarrja dhe minutat janë një gjë, qëllimi për të cilin luan është tjetër. Tani është koha për të fituar, për ta bërë rrugën deri në fund. Kuqezinjtë janë në gjendje ta mbajnë këtë ritëm, të luftojnë me më të fortët. Milani do të arrijë atje, sepse po përjeton një proces rritjeje, siç i ka ndodhur vitet e fundit në Itali.

Në Champions, kuqezinjtë duket se po ecin me një shpejtësi tjetër…
Ritmi është faktori tjetër që shënon diferencën midis ekipeve tona dhe atyre të Premier, La Liga, Bundesliga. Në Serie A luhet futboll më i ngadaltë, më pak dinamik. Në Champions League, kur gaboni me një ekip si Chelsea, ju e paguani shtrenjtë. Edhe nëse ndeshja e së martës nuk mund të gjykohet saktë, sepse Tomori doli nga fusha me të kuqe që në minutën e 18-të.

Dy fjalë për arbitrimin e Sieberti…
Nuk isha në stadium, po e shikoja ndeshjen në televizor. Kur pashë gjyqtarin të fishkëllente atë penallti dhe të përjashtonte Tomorin me të kuqe, ndërrova kanalin. Futbolli është sport kontakti. Aty nuk ka pasur faull, këtë e tregon edhe fakti që Mount e ka përfunduar aksionin dhe ka gjuajtur. Një gabim i qartë i arbitrit nuk mund të prishë një ndeshje në këtë mënyrë. Është turp, sepse jam i bindur që Milani mund të kishte fituar. E thënë kështu, fati është ende në duart e kuqezinjve.

A prisni ta shihni Milanin në 1/16?
Do të habitem nëse nuk e kalojnë fazën e grupeve. Milani mund dhe duhet të kualifikohet, unë pres që të rifillojë nga një fitore në Zagreb. Duhen zhvilluar ndeshje në të cilat nuk mund të gabosh. Dhe këto ndeshje ekzistojnë vetëm në Champions League. Në këtë kuptim është një turne krejtësisht i ndryshëm nga kampionati”.

Çfarë mungon për të bërë një hop cilësor edhe në Evropë?
Para së gjithash, skuadra nuk duhet të humbasë aftësinë që e lejoi atë të fitonte titullin. Pioli ndoshta korrigjon diçka, por kjo nuk e ndryshon qasjen e Milanit midis Serie A dhe Champions. Po bën mirë, thjesht i duhet pak më shumë eksperiencë. Milani sigurisht që do të jetë në gjendje të ngrejë nivelin edhe në Evropë, mendoj se receta për të fituar edhe jashtë kufijve italianë është kjo: të vazhdojë të ndjekë rrugën e rritjes që trajneri dhe lojtarët kanë nisur.

Maldini tha se ishte i sigurt për rinovimin e Leaos: “Do të donim ta bënim përpara Kupës së Botës”. A është konfirmimi i Rafael, guri i parë që Milani po bëhet konkurrues?
Për Leao, një rregull themelor zbatohet në treg: ju mund të bëni një gabim në blerje, por jo në shitje. Milani ka qenë në gjendje të zëvendësojë Donnarumma, numri një i klasit botëror, me Maignan, i cili është treguar i jashtëzakonshëm, por në këtë moment është e vështirë. Nuk shoh një futbollist tjetër me shpejtësinë dhe goditjet e Leaos. Ai, Tonali dhe De Ketelaere janë e ardhmja e skuadrës kuqezi.

Si ta përmirësoni atë atëherë?
Me një sulmues tjetër, i aftë për të bërë diferencën menjëherë. Giroud nuk është i përjetshëm, e njëjta gjë vlen edhe për Ibra. Po flas për talente që nuk gjejnë hapësirë ​​tek klubet e mëdha, siç bëri Juve në atë kohë me Morata. Po mendoj për Broja të Chelsea, për shembull.