Një tjetër dramë në Evropë. Barça për të dytin sezon radhazi është para eliminimit në fazën e grupeve. Një dështim i ri kontinental, i cili do të tundte projektin e ri që Laporta ka ndërtuar, me një investim të madh ekonomik mbi 200 milionë euro.

Presidentit i është dashur të aktivizojë deri në katër leva financiare për të nënshkruar përforcime luksoze si Lewandowski, Raphinha, Koundé apo Ferran Torres (në tregun e dimrit). Dhe ka arritur inkorporime të mëdha nga klasa e mesme me kosto pothuajse zero: Christensen, Kessie, Bellerín dhe Marcos Alonso.

Gjithçka për të bërë një ekip konkurrues, që do të na bënte të harronim zhgënjimet dhe dështimet e viteve të fundit. Laporta i ka dhënë Xavi pothuajse gjithçka që trajneri i ka kërkuar për të ndërtuar projektin e tij. Dhe është tekniku, ai që duhet të krijojë një ekip kampion. Detyra nuk është e lehtë. Sepse në futboll nuk ka të bëjë vetëm me paratë.

Dhe nëse jo, pyesni Al-Khelaïfi, i cili ka shpenzuar gjithçka dhe më shumë te PSG. Duhet të punosh shumë dhe mbi të gjitha të kesh një ide shumë të qartë, një model. Mbi të gjitha kërkohet durim. Problemi është se Barça nuk ka kohë. Urgjencat e ndjekin atë. Sidomos në Champions League, ku poshtërimet e vazhdueshme nuk lejonin më shumë gabime.

Për këtë arsye, Barça e re detyrohej të mposhte Interin për të mos mbetur jashtë 1/16 finale. Por barazimi i mbrëmshëm e lë ekipin katalanas në prag të një “KO” të paparashikuar, që do të ishte një katastrofë futbollistike, ekonomike dhe institucionale. Laporta ka “vënë bast” gjithçka për revolucionin, në mënyrë që rrethi i virtytshëm të fillojë të rrotullohet përsëri. Por nëse ekipi dështon, projekti bie.

Barça iu detyrohej katalanasve një natë historike në Ligën e Kampionëve. Dhe tifozët iu rezervuan një mirëseardhje epike lojtarëve, e mbushën ‘Camp Nou’ me pasion. Xavi iu përgjigj sfidës duke rreshtuar skuadrën e tij optimale (vetëm Koundé dhe Araujo mungonin për shkak të lëndimit) dhe përsëri ‘harroi’ Jordi Alba, kapiteni i vetëm që nuk startoi kundër Interit.

Një formacion me gjithë potencialin sulmues për të arritur një fitore thelbësore. Ndeshja ishte një shkëmbim i vazhdueshëm goditjesh, me më shumë emocion sesa lojë të mirë. Me më shumë gabime sesa suksese. Me shumë tension. Me shumë nerva. Absolutisht epike.

Barça u end mes mrekullisë dhe eliminimit, në fund arriti një barazim të mundimshëm, që e mban “gjallë” në Champions. Por vetëm matematikisht, se praktikisht… Eliminimi është prekur, por nuk është zyrtarizuar ende… Barcelona nuk është më e varur nga vetja për t’u kualifikuar. Vetëm një mrekulli do ta pengojë fundin dramatik dhe qesharak…