Një dorëzim pa kushte, i dhënë vetëm “kicking and screaming” siç thonë në anglisht. Dhe për më tepër, me pretendimin e një procesi dorëheqjeje hap pas hapi tashmë të kontestuar nga shumë njerëz dhe me çmimin e një gjakderdhjeje dezertimesh nga qeveria konservatore, pas krizës së shkaktuar nga skandali më i fundit, fatal i kryeministrit që është gati të përfundojë pas vetëm tre vjet ne pozite!

E megjithatë një dorëzim pa lot institucional, në fund, për Boris Johnson: larg epilogut amerikan të presidencës së atij Donald Trump të treguar herë pas here në mënyrë tepër të thjeshtëzuar si një klon nga jashtë.

BoJo dje dha dorëheqjen për të pashmangshmen – në orën njëmbëdhjetë e pak minuta – dhe njoftoi një hap prapa që pothuajse të gjithë, brenda dhe jashtë partisë, po e kërkonin të bënte.

Në një fjalim drejtuar kombit, të mbajtur pa lot dhe me përpjekjen evidente për të mos mohuar veten, optimist dhe këmbëngulës pavarësisht gjithçkaje, ai zyrtarizoi heqjen dorë nga roli i kreut të partisë së shumicës, rol që e kishte fituar me të drejtë ne seli si kryeministri i katërmbëdhjetë gjate mbretërimit të Elizabeth II.

Edhe pse rezervon të drejtën për të qëndruar në Downing Street – ku ndërkohë ka rikonstituuar të paktën këshillin e kabinetit me emërime krepuskulare – deri në fund të procesit për zgjedhjen brenda famullisë konservatore se kush, burrë apo grua, do ta pasojë atë në lartësia e një gare tashmë të mbushur me personazhe ende në kërkim të një autori.

Kjo është deri në shtator-tetor, falë tërheqjes parlamentare të pushimit veror që fillon pas dy javësh, përveç nëse Komiteti i 1922, Sanhedrin i grupit konservator në Dhoma e Komunave, nuk gjen një mënyrë për të përshpejtuar kohën.

Dhe për ta nxjerrë Borisin nga rruga 10 e Downing Street të paktën para vjeshtës: nëse jo “menjëherë”, siç do të donin në emër të “interesit të vendit” dhe një minimumi stabiliteti, shumë armiq të brendshëm (para së gjithash ish-kryeministri Ministri John Major) dhe lider i të gjitha forcave opozitare; me laburistët Keir Starmer të gatshëm të kërcënojnë ndryshe një mocion të turpshëm mosbesimi në Westminster kundër qeverisë në largim, të mbështetur nga ata si liberal-demokrati Ed Davey, i cili tashmë etiketon ‘biondin’ si “kryeministrin më të keq në historinë britanike”.

“Unë po largohem por nuk doja”, u përgjigj Johnson nga podiumi i rregulluar sipas zakonit përpara derës në rrugen 10 Downing Street, nën duartrokitjet e një grupi ministresh dhe zyrtarësh më besnikë dhe gruas së re Carrie, duke buzëqeshur me vajzën e vogël Romy në krahë; por edhe në sfondin e brohoritjeve tallëse të aktivistëve dhe kundërshtarëve që u mblodhën disa blloqe më tutje…