Zhurma e bombave në distancë më 24 shkurt, duke e gjetur veten vetëm në shtrat, duke parë burrin e saj – Presidentin e Ukrainës Zelensky – të veshur me kostum dhe kravatë në mes të natës dhe fjalët e saj: “Ka filluar”.

Këtu nis historia e Olena Zelenska, zonjës së parë të Ukrainës, në intervistën shumë të gjatë për The Guardian. Fillon me bombat e para dhe ndjesinë e “të qenit brenda një realiteti paralel”.

Fjala që përsërit është “surreale”, si “nëse do të luaja një vide-olojë për kompjuterin dhe do të duhej të kaloja disa nivele për të gjetur veten në shtëpi”. Dhe tregon për buzëqeshjen e detyruar në fytyrën e saj, për të mos trembur dy fëmijët.

Zelensky tha kohë më parë se ai ishte objektivi numër një i Rusisë, familja e tij është numri dy: “Është e mundur të ushtrosh presion mbi presidentin përmes familjes së tij, – thotë Zelenska, – përpiqem të mos mendoj për këtë, përndryshe bëhem paranojake”.

Më pas intervista fokusohet tek historia e çiftit, që nga njohja e tyre si të rinj e në vazhdim. Dhe mbi të gjitha për çështjet e ndjekura nga zonja e parë në kohë paqeje, për të cilat ajo planifikon të vazhdojë të angazhohet:

“Ukrainasit nuk janë mësuar të kërkojnë ndihmë nga psikologët,” shpjegon ajo. “Ne jemi të prirë të shpërfillim depresionin ose ankthin. Ne kemi nevojë për një fushatë të madhe reklamimi për t’u thënë njerëzve se nuk është faji i tyre që kanë nevojë për ndihmë mendore.”

Më pas intervista përfundon siç ka filluar, me atë natë në fund të shkurtit: “Sinqerisht jo, nuk mund ta besoja se do të ndodhte dhe as pasaportën nuk e kisha gati”, vazhdon Zelenska.

Për sa i përket të qenit objektivi i dytë i rusëve, ajo thekson: “Kur sheh krimet e tmerrshme që kanë kryer, mendon se janë vërtet të aftë për çdo gjë”.

Dhe për shëndetin mendor ai këmbëngul: “Askush nuk do një vend që ka fituar, që ka luftuar për tokën e tij, por që është i populluar nga njerëz që nuk mund të jetojnë normalisht. Kemi rreziqe të mëdha përpara”.